Saccharum Officinale

Σύμφωνα με τον μεγάλο Dr. Hering, ένα μεγάλο ποσοστό των χρόνιων νοσημάτων των γυναικών και των παιδιών οφείλεται στη χρήση υπερβολικής ζάχαρης. Η ζάχαρη είναι αντισηπτική. Καταπολεμά τη μόλυνση και τη σήψη· έχει διαλυτική δράση στη ινώδη και διεγείρει τις εκκρίσεις μέσω των έντονων ωσμωτικών μεταβολών που προκαλεί, ξεπλένοντας έτσι την πληγή με ορό από μέσα προς τα έξω, ευνοώντας την επούλωση. Έλκη των κάτω άκρων.

Η ζάχαρη πρέπει να θεωρηθεί συντηρητής και αναπτυξικός παράγοντας του μυϊκού ιστού της καρδιάς και επομένως χρήσιμη στην ανεπάρκεια της αντιστάθμισης και σε μια ποικιλία καρδιοαγγειακών διαταραχών. Δρα ως θρεπτικό και τονωτικό, σε φθίνουσες παθήσεις, αναιμία, νευρασθένεια κ.λπ., αυξάνοντας το βάρος και τη δύναμη.

Αδιαφάνεια του κερατοειδούς. Θαμπό όραση. Οξύτητα και φαγούρα στον πρωκτό. Ψυχρή απόχρεμψη. Εκφύλιση του μυοκαρδίου.

Παχύσαρκα, φουσκωμένα, μεγάλο-άκρα παιδιά, που είναι γκρινιάρικα, ευέξαπτα, κλαψιάρικα· ιδιόρρυθμα· θέλουν λιχουδιές, νοστιμιές, και αρνούνται την ουσιαστική τροφή. Οίδημα των ποδιών. Κεφαλαλγία κάθε επτά ημέρες

Σύγκριση: Saccharum lactis-Ζάχαρη γάλακτος-λακτόζη--(διούρηση· αμβλυωπία· ψυχροί πόνοι, σαν να προκαλούνται από λεπτή, παγωμένη βελόνα με μυρμήγκιασμα, σαν από παγετό· μεγάλη σωματική εξάντληση. Ζάχαρη γάλακτος σε μεγάλες δόσεις για την ανάπτυξη του Bacillus acidophilus για τη διόρθωση σηπτικών εντερικών καταστάσεων και επίσης της δυσκοιλιότητας).

Τριακοστή δυναμοποίηση και υψηλότερες. Τοπικά σε γάγγραινα. Μία ουγγιά ζάχαρης κόμπου πρωί και βράδυ, πολύτιμο βοήθημα στη θεραπεία επίμονων περιπτώσεων καρδιακής ανεπάρκειας λόγω ελαττωματικού καρδιακού μυός χωρίς βαλβιδική βλάβη. Επιληψία· το αίμα με μειωμένη περιεκτικότητα σε ζάχαρη ερεθίζει το νευρικό σύστημα με τάση προς σπασμούς.

Η ζάχαρη ως οξυτοκικό φάρμακο βρίσκει την καταλληλότερη εφαρμογή της προς το τέλος του τοκετού όταν δεν υπάρχει μηχανικό εμπόδιο και η καθυστέρηση οφείλεται σε μητριακή ατονία. 25 γραμμάρια διαλυμένα σε νερό, αρκετές φορές κάθε μισή ώρα.

Saccharin (αναστέλλει τόσο τη δράση του σιαλογόνου όσο και του πεπτικού ζύμου, με επακόλουθη δυσπεψία. Ο καθηγητής Lewin πιστεύει ότι η δράση του είναι επί των ίδιων των εκκριτικών κυττάρων και έχει προκαλέσει πόνο (δεξιό υπογάστριο), απώλεια όρεξης, διάρροια και εξάντληση).